Pangalawang Bato

Inilarawan ng sarili ang aking bato
Umikot at tumungo ka sa bintana
Lagyan ng papel na itim ang likod nito
Nang makita mo ang maliit mong mundo

Nakapalibot sa mga panaginip na bato
Sa mga pag-asang lunod sa putik
Isang malaking dahon ng tinangay ng hangin
Hindi na makikita mapakailan pa man

Maglalaho, mawawala sa sanlibutan
Katulad ng aking pananampalataya
Sa pagmamanman sa mundo
Na lahat ay nakakapagod

At sadyang puro kapangitan at angas
Isang paglulustay ng oras at panahon
Ang manatili sa mundo sa batong to
Sapagkat inis at galit ang bumubuhay sa utak mo

Sadyang maikli at maliit ang ulo mo
Init na galing sa yelo
Ay marahang umiipis sa iyong puso
Ngunit di ka rin masisi

Sapagkat ikaw ay nadiktahan
Ng mga puwersang di mo namamalayan
Lahat ng pangyayari ay may mga tenga
May mga lubid na nakabuhol

Dala dala sa pagtanda
Ipinasa ng walang awa
Walang isip-isip
Winalang hiya

Comments

A Lifetime's Worth of Education (from a Filipino Thomasian Medical Student)

...because even if you have attained the highest level or position in the medical field, you are always a student of medicine. I wrote this blog on March 10, 2006 in my yahoo 360 account as an attempt to blog about my medical life (which I failed to do). This was written days before I became a 4th year student, a medical clerk, or in the medical lingo, "the lowest life form in the hospital"... Ever since I entered medical school, my whole life turned up side down. It was like I’m adrift into the whirling pool of uncertainties. I counted every moment, every second, living it day by day. They said it would only take a short time to finish medicine, the hell with it (4 years of pre-med, 4 years of med proper, 1 year of internship, 3-5 years of residency and 1-2 years of fellowship). Partially it was true, toxicities make time fly in lightspeed. I am a 3rd year medical student at UST Faculty of Medicine and Surgery and an incoming clerk (duty starts at april 15). Whenever I remin...

Kaguluhan

Sumuka sa huni ng binibini Pasirkong lagpak sa palapag Sumambulat ang kahibangan Panahon na di mababalikan Tumimpla sa daloy ng balon Panibugho ni Adan sa Diyos Pisil ng hayop sa kalamnan Ang sugat na kinamuhian Patago sa init ng araw Umaalpas sa lamig ng bituin Idlip na animo'y bangungot Sumisilip ng walang lintik Ang talbog ng dibdib nananaginip at nagmimithi Ang mga sinaunang sarap Makamtan muli Lumabas sa unos Sa kaulapang maliwanag Pagpigil ng ngiti Lumipad ng tuluyan Umaagos ang ginto Humihiyaw ang sirena Tingin sa mga nakausad Matatahimik na

Adik

Hindi makaalpas sa sariling piitan Animo’y isang sawa sa katawan Ngunit kung lalapitan Ay isang dagok sa kaibuturan Hindi na lalaya sa mga pangarap Nahulma sa gitna ng kabataan at katarantaduhan Sumusuot sa bawat dilim ng pag aari Ang sawang gahaman Naghuhukay ng sariling lamay Sa bagal ng galaw ng buhay Masisira ang mga lahi Titigil at ikakamuhi Iniisip sa kawalan Ang mga pantasyang lumulutang Napapapikit sa saya Pagkamulat ay masagwa Kailan maaatim ang kaginhawaan Alam ko rin ang sagot sa katanungan Maaaring bukas masimulan Ang pagtigil sa sariling kalamnan

ANAPILAKSIS

Search This Blog