Friday, May 22, 2009

Arkitekto


Naaaninagan ang sarili sa salamin
Habang natutulog ng gising ang hangin
Ipinamalas nito ang isang lupang tigang
At maalat na tubig na tabang


Nabubudburan ng maraming halaman
At isang libo na estatwa ng Aleman
Dama ko ang gabi sa paligid
Halos mawari ang bituin sa aking silid


Nasilayan ko ang araw sa gitna ng aking mga mata
Pumaibabaw ang mga madadayang mangkukulam
Haplos ang mga manikang gawa ng imahinasyon
Sa bawat pagtuon ng pansin


Ilang kulisap ang nais loobin ng matingkad na daluyong
Sa huli’y isang kaisipan ang hahantungan
Ang pagmamalabis at walang hanggang pagbagsak
Katulad ng isang lalaking nakatali sa mapanglaw na gubat


At sa bawat lagablab ng aking puso
Lumalabas ay lasong dugo
Sinasakop ang sariling katawan
At bumabalot sa kabaong na aking unan


Isang baligtad na krus sa aking harapan
At kasal ni kristo sa aking likuran
Paghakot sa maling kaalaman
Kailan may hindi ko malalaman


Pakiramdam ko, ako’y nasa silid
Ninakawan ng liwanag at puno ng pagkamuhi
Sinasakop ng rason at pag-asang tuwid
Malamig

No comments: