Arkitekto

Naaaninagan ang sarili sa salamin
Habang natutulog ng gising ang hangin
Ipinamalas nito ang isang lupang tigang
At maalat na tubig na tabang

Nabubudburan ng maraming halaman
At isang libo na estatwa ng Aleman
Dama ko ang gabi sa paligid
Halos mawari ang bituin sa aking silid

Nasilayan ko ang araw sa gitna ng aking mga mata
Pumaibabaw ang mga madadayang mangkukulam

Haplos ang mga manikang gawa ng imahinasyon
Sa bawat pagtuon ng pansin

Ilang kulisap ang nais loobin ng matingkad na daluyong
Sa huli’y isang kaisipan ang hahantungan
Ang pagmamalabis at walang hanggang pagbagsak
Katulad ng isang lalaking nakatali sa mapanglaw na gubat

At sa bawat lagablab ng aking puso
Lumalabas ay lasong dugo
Sinasakop ang sariling katawan
At bumabalot sa kabaong na aking unan

Isang baligtad na krus sa aking harapan
At kasal ni kristo sa aking likuran
Paghakot sa maling kaalaman
Kailan may hindi ko malalaman

Pakiramdam ko, ako’y nasa silid
Ninakawan ng liwanag at puno ng pagkamuhi

Sinasakop ng rason at pag-asang tuwid
Malamig